Ο ιταλός εφευρέτης, Ενρίκο Ντίνι,
πρόεδρος της εταιρίας Monolite UK Ltd, εφηύρε έναν πελώριο εκτυπωτή
τριών διαστάσεων (3-D), με την ονομασία D-Shape, ο οποίος μπορεί να
“εκτυπώνει” ολόκληρα κτίρια χρησιμοποιώντας ως “μελάνη” ένα μίγμα άμμου
και μιας ανόργανης συγκολλητικής ουσίας.
Το τεράστιο εκτυπωτικό μηχάνημα διαθέτει
εκατοντάδες ακροφύσια (στόμια), από όπου αρχικά ψεκάζεται ένα λεπτό
στρώμα άμμου και, σε επόμενο στάδιο, ένα στρώμα συνδετικού υλικού που
βασίζεται στο μαγνήσιο. Η συγκολλητική ουσία μετατρέπει την άμμο σε
στερεή πέτρα, η οποία σιγά-σιγά, στρώμα πάνω σε άλλο στρώμα, δημιουργεί
τελικά ένα κτίριο.
Ο επαναστατικός εκτυπωτής μπορεί να
χτίσει ένα σπίτι τέσσερις φορές πιο γρήγορα σε σχέση με την παραδοσιακή
μέθοδο και μειώνει το κόστος στο μισό.
Επιπλέον, αφήνει λιγότερα κατάλοιπα, άρα
έχει μικρότερη επιβάρυνση για το περιβάλλον.
Το καινοτομικό μηχάνημα μπορεί πολύ
εύκολα να δημιουργήσει κτίσματα με καμπύλες, κάτι που είναι δύσκολο και
ακριβό με τις συμβατικές μεθόδους. Ο εκτυπωτής μετακινείται κατά μήκος
οριζοντίων και καθέτων δοκών, ώστε να προσαρμόζεται στις ανάγκες της
εκτύπωσης-δόμησης, ενώ η κεφαλή του ανασηκώνεται κατά μόνο πέντε έως
δέκα χιλιοστά για να εκτυπώσει το επόμενο κάθε φορά στρώμα.
Ο εκτυπωτής καθοδηγείται από ένα
λογισμικό σχεδιασμού CAD και τυπώνει με ανάλυση 25 dpi (κουκίδες ανά
ίντσα). To εκτυπωμένο υλικό μοιάζει με μάρμαρο, είναι πιο ισχυρό από
σκυρόδεμα και δεν χρειάζεται ενίσχυση με σίδηρο.
Η τεχνική αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί και
για…εξωγήινες κατασκευές, π.χ. για την ταχεία κατασκευή μιας μελλοντικής
βάσης στη Σελήνη ή τον Άρη.
Ήδη ο Ντίνι βρίσκεται σε συζητήσεις με
την ιταλική σχολή La Scuola Normale Superiora, το γραφείο του γνωστού
βρετανού αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ και την ιταλική εταιρία Alta Space,
στο πλαίσιο του προγράμματος “Aurora” της Ευρωπαϊκής Διαστημικής
Υπηρεσίας (ESA), ώστε να κατασκευαστεί ένα τροποποιημένο μηχάνημα
D-Shape που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια διαστημική αποστολή.
Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι
κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας,
διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,
την παρανομία ως ελευθερία,
την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.
From: Maciek Logowski Broniewskiego 22 05-530 Gora Kalwaria
Gora Kalwaria – Poland, July 29th, 2009
Dear Friends at Fokida Fm!
My name is Maciek, I’m student 23 years old and live in Gora Kalwaria, a small town 30km south from Warsaw in Poland
I
suppose you haven’t expected – as a local station – to get a letter
from Poland. And though, since June 4th Thursday afternoon I hadn’t
been expecting to become a listener to a local radio station from
Greece…
I’m radio enthusiast and spend much of my free time
piching strange and distan singals on my radio equipped with outdoor
antenna. That Thursday afternoon at around 17:30 Polish time I turned
the tuner on and was astonished hearing lots of Greek stations. Most of
them were hard to identify, as I barely know just a few words of Greek
language, but my attention was captuped by a little different sounding
station at 92,9 FM. I decided to record the reception. It was clear in
stereo as you can hear on the enclosed CD. There was an entertainment
show with some programming tips for only (“mono”) disco-profiled show,
by the end I heard clear identification “to elliniko radiophono –
Fokida FM”. I Enjoy the station name wonder what does it mean…? The
reception lasted only a couple of moments and faded out rapidly (the
end of the recording). But I’m happy to hear you local Greek station,
witch is very exotic to me here in Poland – not via satellite or
internet, but from true FM transmitter somewhere there in beautiful
Hellada! Probably, the reception was caused by seasonal summer-time
phenomenon in the atmosphere witch makes possible such reception in
Poland from various distant European countries, so I wish to tune to
Fokida FM some time in the future when Greece appears on my radio
again. I will certainly check 92,9 again!
I will appreciate any
response considering your station history, programming and staff
information as well as a sticker with your logo. Please let me know
something more about the station – my address is on the top of the
page. I will love to hear from you. Thanks!
I hope you find this
letter interesting and informative, that your radio waves sometimes
take a longer way to travel or even cross the border thousand
kilometers away!
Best wishes to the whole Fokida FM team! Pozdrawiam! (Greetings!)
Αμερικανοί επιστήμονες λένε, πως τα άτομα τα οποία πάσχουν από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, θα μπορούσαν να αναστρέψουν τη μνήμη τους, αν κατανάλωναν τρία φλιτζάνια καφέ ημερησίως.
Η έρευνα που έγινε σε ποντίκια, έδειξε ότι η καφεΐνη εμποδίζει την παραγωγή πρωτεϊνικών πλακών, κάτι που είναι χαρακτηριστικό της νόσου. Μια προηγούμενη μελέτη επίσης, επισήμανε την προστατευτική δράση που έχει ο καφές απέναντι στο Αλτσχάιμερ.
Βρετανοί ειδικοί, ωστόσο, λένε πως η παραπάνω διαπίστωση δεν σημαίνει ότι οι ασθενείς με άνοια θα πρέπει να ξεκινήσουν να κάνουν υπερβολική κατανάλωση καφέ.
Η ποσότητα καφεΐνης που δόθηκε στα ποντίκια, ισοδυναμεί με 3 φλιτζάνια καπουτσίνο, 14 φλιτζάνια τσάι ή 20 φλιτζάνια αναψυκτικού που περιέχει καφεΐνη. Τα πειραματόζωα που λάμβαναν καθημερινά για δυο μήνες αυτές τις ποσότητες, εκτελούσαν πολύ καλύτερα τις δοκιμασίες μνήμης και σκέψης, σχεδόν εξίσου καλά όπως τα ποντίκια που δεν είχαν άνοια. Επίσης, παρουσίασαν μείωση κατά 50% των επιπέδων των πρωτεϊνικών πλακών, οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε, είναι καταστροφικές για τον εγκέφαλο. Ομοίως, οι επιστήμονες διαπίστωσαν, ότι η καφεΐνη καταστέλλει τις φλεγμονώδεις αλλαγές που παρατηρούνται στον εγκέφαλο και οι οποίες οδηγούν στην υπεραφθονία της πρωτεΐνης.
Ο Δρ Gary Arendash, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας αυτής, δήλωσε: «Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα σημαντικά, μια και η καφεΐνη θα μπορούσε να είναι μια βιώσιμη «θεραπεία» για περιστατικά που ήδη νοσούν από Αλτσχάιμερ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί η ουσία αυτή αποτελεί ένα ασφαλές φάρμακο για τους περισσότερους ανθρώπους, το οποίο εύκολα επηρεάζει τον εγκέφαλο και φαίνεται να δρα άμεσα στη νόσο.»
Η ερευνητική ομάδα ελπίζει τώρα να αρχίσουν οι δοκιμές και σε ανθρώπους, ώστε να δουν αν ανταποκρίνεται η ασθένεια το ίδιο άμεσα όπως και στα ποντίκια. Δεν είναι γνωστό εάν μικρότερα ποσοστά καφεΐνης θα είχαν τα ίδια αποτελέσματα, πάντως, οι περισσότεροι άνθρωποι θα μπορούσαν να καταναλώσουν με ασφάλεια περίπου 500 χιλιοστόγραμμα την ημέρα, εκτός των εγκύων και των υπερτασικών ατόμων.
Eύκολα μπορεί κανείς να απηυδήσει από την ουσιαστική αδιαφορία και τον εξοργιστικό ωχαδερφισμό με τον οποίο η κοινωνία και οι πολιτικοί της ταγοί αντιμετωπίζουν την παγκόσμια οικονομική κρίση. Για την αριστερά, στις πολυποίκιλες εκδοχές της, τα πράγματα είναι σχετικά απλά. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές κυβέρνησης και αντιπολίτευσης οδήγησαν τον τόπο στα σημερινά αδιέξοδα. Και η διέξοδος δεν είναι άλλη από τη μοιρασιά παροχών σε όλους. Το αν υπάρχουν χρήματα ή όχι είναι αδιάφορο. Δεν θα κληθούν εξάλλου ποτέ να κυβερνήσουν για να τα βρουν. Όσο για τις υποτιθέμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης που μας οδήγησαν στα σημερινά αδιέξοδα, εγώ θυμάμαι πως η Ν.Δ. μου έδειξε την πόρτα της εξόδου από το 1994 και μου την έκλεισε κατάμουτρα και πάλι το 2004, ακριβώς επειδή ήμουνα νεοφιλελεύθερος!! Πώς γίνεται μια κυβέρνηση που αποδέχεται τις κρατιστικές ακρότητες στελεχών της –με κυρίαρχη την «ήπια προσαρμογή» καθώς και το βερμπαλισμό της περίφημης «λαϊκής δεξιάς»– καθώς και πάμπολλες επιθετικές προτάσεις της Αριστεράς να κατηγορείται για ακραίο φιλελευθερισμό.
Αυτό μάλιστα που ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι πότε ακριβώς στην Ελλάδα κυριαρχούσε η απόλυτη ευημερία, το αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος, η εύρυθμη δημόσια διοίκηση, η υψηλού επιπέδου υγεία και η αξιοκρατία. Και εμφανίστηκε η «άκαρδη» πολιτική των αγορών ώστε όλα να τα κατεδαφίσει. Στο απλό αυτό ερώτημα, που έχω επανειλημμένα διατυπώσει, ουδέποτε πήρα σαφή και κατηγορηματική απάντηση. Αντίθετα, η μελέτη των δεδομένων της πολιτειακής μας πρακτικής με οδηγεί στο συμπέρασμα πως τα σύγχρονα ελληνικά αδιέξοδα και η δυσκαμψία σήμερα του οικονομικού μας συστήματος προέρχονται από τις υπαναχωρήσεις μιας ένοχης για το πολιτικό της παρελθόν ελληνικής δεξιάς που απεμπόλησε ιδέες και αρχές αφομοιώνοντας –και προωθώντας βέβαια– πολλές αριστερές ιδεοληψίες και πολιτικές.
Αν λοιπόν η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρότατα αδιέξοδα είναι επειδή ουδέποτε οι αρχές ενός σύγχρονου και κοινωνικά αποτελεσματικού (δημιουργώντας δηλ. και μοιράζοντας ευημερία) καπιταλιστικού συστήματος δεν μπόρεσαν να οικοδομηθούν και να ριζώσουν. Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια οι έννοιες του κέρδους και του ανταγωνισμού ήσαν καταδικασμένες στη συνείδηση του μέσου Έλληνα. Παρά τον πληθωρικό του ατομισμό και τη θεοποίηση του προσωπικού κέρδους ο μέσος πολίτης, επηρεασμένος από τους Κνιτο-γαλουχημένους παράγοντες του δημόσιου διαλόγου, στράφηκε ενάντια στον επιχειρηματία, στο ρίσκο, στην αναγκαία ατομική επιλογή, στην αναζήτηση καινούργιων διεξόδων.
Η χώρα μετατράπηκε σε κοινωνία δημοσίων υπαλλήλων ή σε ιδεολόγους του δημόσιου τομέα. Το δημόσιο, κατά γενική πεποίθηση, είναι πάντα καλύτερο από τους ιδιώτες. Θεωρητικά πάντοτε. Γιατί την ίδια ώρα οι ίδιοι πολίτες υποφέρουν από την αυθαιρεσία, την περιφρόνηση και τη διαφθορά του δημόσιου τομέα. Επειδή όμως πιστεύουν πάντα σε ένα ιδεώδες κράτος με υπαλλήλους-ξεφτέρια, έντιμους και ταπεινούς και πολιτικούς ικανούς, δίχως ελαττώματα και αδυναμίες, καταφέρονται πάντα κατά των εκάστοτε πολιτικών. Χωρίς να διακρίνουν πως αυτοί αποτελούν δικές τους επιλογές. Πως αποτελούν το είδωλό τους στον καθρέφτη. Όπως σωστά λέχθηκε πρόσφατα, δεν υπάρχουν ένοχοι πολιτικοί και αθώος λαός.
Κοντολογής, το ελληνικό πρόβλημα είναι εσωτερικό και όχι εισαγόμενο από το εξωτερικό. Απλώς, η διεθνής κρίση το κάνει φανερό. Να μην μπορούμε να το καλύψουμε. Να μην κρύβεται. Είμαστε τυχεροί που για τις Βρυξέλλες είναι πολύ μεγαλύτερο το συλλογικό κόστος του να μας αφήσουν να καταρρεύσουμε από το να συνεχίζουν να μας συντηρούν. Αλλά είμαστε εμείς που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα. Γιατί προφανώς θα έρθει η ώρα που η ανοχή και η υπομονή θα στερέψουν. Αλλά εγκλωβισμένες στις ντόπιες ιδεοληψίες οι ηγεσίες μας έχουν σηκώσει τα χέρια. Και εκστομίζουν κοινοτοπίες. Υποσχόμενοι οι μεν και σχεδιάζοντας και πάλι να δανειστούν οι δε. Δίχως έμπνευση, νέες ιδέες και πολιτικές καινοτομίες.
Η κρίση, υποστηρίζουν αυτοί που καταλαβαίνουν, δεν λύνεται με συνταγές άμεσης δράσης. Απαιτεί μεταρρυθμίσεις που απομακρύνουν τα εμπόδια στη λειτουργία των αγορών, ενθαρρύνουν το ξεκίνημα νέων επιχειρήσεων με λίγη γραφειοκρατία και προοπτικές κέρδους, χαμηλώνουν και σταθεροποιούν τους φόρους, περιορίζουν το δημόσιο τομέα. Με άλλα λόγια το πρόβλημα δεν είναι άμεσης δράσης. Δεν είναι σαν τον πονοκέφαλο που περνάει με μερικές ασπιρίνες. Αλλά μάλλον σαν κρίση καρδιακής ανεπάρκειας, που απαιτεί αλλαγή συνηθειών και στη διατροφή αλλά και στη στάση ζωής. Απαιτούνται λοιπόν ηγεσίες με μεγάλο όραμα και αντοχή υπομονής στις αντιδράσεις και τις κακουχίες. Είναι απαραίτητες οι συγκρούσεις με μηχανισμούς υπονόμευσης ή παρεμπόδισης της ανάπτυξης είτε αυτοί είναι νομικοί αλλά θεσμικά πλέον ξεπερασμένοι (ο καθένας λ.χ. μπορεί να τινάξει στον αέρα μια επένδυση προσφεύγοντας στο Συμβούλιο Επικρατείας ζητώντας ασφαλιστικά μέτρα κι ενταφιάζοντας το όποιο ενδιαφέρον του χρηματοδότη για το έργο. Οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει να υφίστανται συνέπειες οικονομικές σοβαρότατες στην περίπτωση που χάσουν την υπόθεση) είτε πολιτικά υποκινούμενοι για την εξυπηρέτηση ανεδαφικών ιδεοληψιών. Πιθανότατα αυτός που θα βάλει τις βάσεις για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας και την απελευθέρωσή της από τα δεσμά της υπανάπτυξης δύσκολα θα κερδίσει τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Με τέτοιο προσανατολισμό οφείλει να κυβερνήσει.
Μέσα στην αναταραχή που μαστίζει τις διεθνείς οικονομίες τα πράγματα για την Ελλάδα δεν είναι απελπιστικά άσχημα. Το πρώτο και κύριο θέμα είναι η ψυχολογία. Η κοινή λαϊκή αντίληψη για τη δυνατότητα εξόδου από την κρίση μπορεί ουσιαστικά να βοηθήσει στην πραγματοποίηση αυτού του στόχου. Εφόσον πιστέψουν στους ηγέτες τους οι πολίτες είναι δυνατόν να προκαλέσουν το ξεκίνημα του μεγάλου βήματος προς τα εμπρός. Όπως περιέγραψε με επιτυχία ο James Surowiecki το 2004 στο σημαντικό του βιβλίο The Wisdom of Crowds: Why the Many Are Smarter Than the Few and How Collective Wisdom Shapes Business, Economies, Societies and Nations η κοινή συνισταμένη των εκτιμήσεων των μελών ενός πλήθους είναι πολύ κοντύτερα στην πραγματικότητα από τις απόψεις του καθενός χωριστά. Εφόσον το πλήθος λοιπόν συσπειρωθεί πίσω από ένα στόχο η υλοποίησή του είναι πολύ πιο πιθανή. Αν δεν πεισθεί μια σημαντική λαϊκή πλειοψηφία η επιτυχία είναι πολύ συζητήσιμη. Για την Ελλάδα βέβαια με την εκτεταμένη επιρροή των αριστερών ιδεοληψιών το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό. Η προσπάθεια όμως πρέπει να γίνει.
Με βάση την περιγραφή που είχε κάνει ο Ralph Nelson Elliott (Nature’s Law: The Secret of the Universe) σχετικά με τα κίνητρα που ωθούν μεγαλειώδεις εξελίξεις, είναι φανερό πως όλα τα γεγονότα που εμφανίζονται σαν αποτελέσματα ανθρώπινων κοινωνικοοικονομικών επαναλαμβάνονται σαν παρόμοια και σταθερά επαν-επερχόμενα κύματα συγκεκριμένου αριθμού και συχνότητας. Ο Elliott χρησιμοποίησε το μοντέλο του για να εξηγήσει κυρίως την πορεία των χρηματιστηριακών αξιών (βλ. R.N. Elliott΄s, The Basis of the Wave Principle, Οκτώβριος 1940). Τα γενικότερα όμως οικονομικά φαινόμενα εύκολα μπορούν να μπουν κάτω από την κατηγορία των «κυματισμών» του.
Οι αλλαγές εμφανίζονται, ισχυρίζεται ο Elliott, κάθε πέντε μεγάλους κυματισμούς και τρεις μικρότερους. Αυτοί όλοι εκφράζουν μια τάση. Ανοδική ή καθοδική. Ανασύνταξης η κατάρρευσης. Ευημερίας η κρίσης. Ανάμεσά τους, τρία κύματα εκφράζουν κίνητρα δράσης και δύο κυματισμούς διόρθωσης. Έτσι, το στοιχείο της κοινής δράσης σε ένα πλαίσιο μαζικής κινητοποίησης φέρνει αποτελέσματα παρά τις υπαναχωρήσεις (κύματα διόρθωσης) που θα υπάρξουν. Αισιοδοξία λοιπόν μπορεί να υπάρξει. Ανεξάρτητα από την εύλογη κριτική που το μοντέλο του Elliott έχει υποστεί.
Προϋπόθεση όμως είναι η παρουσία ηγεσιών με δύναμη, όραμα και χαρακτήρα αυταπάρνησης. Που να εμπνεύσουν λαϊκές συμμαχίες για την προώθηση ριζοσπαστικών αλλαγών. Και να επιμένουν να προχωρούν μπροστά. Ανεξάρτητα από δυσκολίες και αντιδράσεις. Τότε οι αναπόφευκτες αλλαγές των δεδομένων (κυματισμοί ανασύνταξης) θα τους βρουν έτοιμους να εκμεταλλευτούν άμεσα τις θετικές νέες συνθήκες. Έχουμε τα κότσια για μια τέτοια πορεία;
Θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο.
Σκέψου ότι ζεις σε μια γειτονιά παλαιού τύπου. Από αυτές που βλέπεις στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες, ας πούμε -Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο φάση. Έχεις τώρα σ΄ αυτή τη γειτονιά ένα μπακάλικο -το αφεντικό του μαγαζιού, κωλόχοντρος αντιπαθέστατος αλλά αναγκαίος επειδή φέρνει τα πάντα, παστέλια, μαντολάτα, απορρυπαντικά, τρόφιμα, τσιγάρα- διαθέτει και τηλέφωνο «δια το κοινόν». Έχει και υπαλλήλους διάφορους ο χοντρός -βάλτους κι αυτούς στην ιστορία. Τι κάνει λοιπόν ο χοντρός;
Αγοράζει κοψοχρονιά και πουλάει σε τσιμπημένες τιμές, κλέβει και στο ζύγι –κονομάει γενικώς. Και όσο κονομάει, τόσο αγοράζει κι όσο αγοράζει, τόσο πουλάει όλο κι ακριβότερα -κονομάει χοντρικώς. Πουλώντας λιανικώς.
Έχει φτιάξει τώρα ο χοντρός ένα κομπόδεμα μεγαλύτερο από τη μπάκα του. Τι να το κάνει; Οι τράπεζες δε δίνουν καλά επιτόκια, με τοκογλυφίες δε θέλει να μπλέκει καθότι επίφοβα πράγματα, για την πάρτη του δε γουστάρει να ξοδέψει επειδή τυγχάνει ολιγαρκής καρμίρης ο χοντρός -σκέφτεται λοιπόν, σπάει την κεφάλα του, τι να το κάνει το μπαγιόκο. «Ρε δεν ανοίγω ακόμα ένα μπακάλικο -να κονομάω από δυο πάντες;» λέει στο τέλος.
Τώρα υπάρχουν δυο μπακάλικα στη γειτονιά, μόνο που οι τιμές δεν πέφτουν (μαλάκας είναι ο χοντρός να τις ρίξει; αφού μόνος του κάνει παιχνίδι), αντιθέτως, λόγω εξόδων της αναπτυσσόμενης επιχείρησης (του χοντρού), οι τιμές ανεβαίνουν. Τι γίνεται μετά;
Τι να γίνει; Μεροκαματιάρηδες οι άνθρωποι της γειτονιάς, δεν διαθέτουν κανένα μηχάνημα να κόβει αβέρτα χρήματα -οπότε δεν μπορούν πλέον να αγοράσουν τα εμπορεύματα του χοντρού. Πέφτουν τα έσοδα ανεβαίνουν τα έξοδα- τρελαίνεται ο χοντρός! Τι θ΄ απογίνει; Αποφασίζει να ανοίξει μπλοκάκι με βερεσέδια, καλύτερα να του χρωστάνε παρά να σαπίζει το εμπόρευμα στα ράφια. Αναθαρρεύουν λοιπόν οι μεροκαματιάρηδες της γειτονιάς κι αρχίζουν να ψωνίζουν όλο και περισσότερα με βερεσέ -το μπλοκάκι του χοντρού γίνεται κανονικός τηλεφωνικός κατάλογος.
Ξυπνάει, που λες, ένα πρωί ο χοντρός μέσα στον ιδρώτα. «Ρε τι γίνεται εδώ; Έχω καταντήσει να μου χρωστάνε μέχρι και τα καναρίνια το καναβούρι τους -που θα πάει αυτή η κατάσταση; Δεν έκανα καλά να ξανοιχτώ τόσο πολύ -άσε που ψυλλιάζομαι ότι οι μπαταξήδες της γειτονιάς δεν θα έχουν να με ξεχρεώσουν στον αιώνα τον άπαντα». Τι σκαρφίζεται λοιπόν ο πούστης ο χοντρός; Πάει στον γερο-τσιφούτη της γειτονίας, τον σιχαμερό που δανείζει με τόκους δέκα φορές πάνω από το νόμιμο. «Γερο-Λαδά αδερφέ μου, σώσε με!» παρακαλάει ο χοντρός. «Ξανοίχτηκα με τα βερεσέδια -κάνε κάτι να έρθω στα ίσα μου γιατί οι προμηθευτές πιέζουν κι εγώ μόνο το μπλοκάκι έχω!» Ο τσιφούτης την έχει από καιρό ανθιστεί τη φτιάξη. Αγοράζει λοιπόν το μπλοκάκι του χοντρού (κοψοχρονιά φυσικά) και όλα μέλι-γάλα.
Τώρα, αυτό το μπλοκάκι με τα βερεσέδια πρέπει κάπως να κλείσει - αλλά ο τσιφούτης είναι λεπτοκαμωμένο άτομο, καχεκτικό και φιλάσθενο ας πούμε. Φωνάζει λοιπόν κάτι καλόπαιδα της γειτονιάς, με πτυχία και περγαμηνές από τα καλύτερα Σωφρονιστικά Ιδρύματα της χώρας και τους ξηγιέται. «Φέρτε μου τα φράγκα κι από ότι μαζεύετε, 2% δικά σας». Ξαμολιούνται τα παιδιά, απειλούν, δέρνουν, σπάνε - κάτι μαζεύουν. Φτιάχνει την πρώτη μπάζα ο τσιφούτης αλλά είναι ακόμα παθητικός. Το μπλοκάκι ούτε που αδυνάτισε καθόλου, τετράπαχο παραμένει.
Πάει λοιπόν στα δικαστήρια και τις αστυνομίες. «Βοηθήστε με καλοί μου άνθρωποι, φτωχός είμαι, το κομπόδεμά μου δάνεισα και τώρα δε με πληρώνουν επειδής είμαι γέρος κι ανήμπορος!» Φιλότιμοι οι σταυρωτήδες κάνουνε μια έτσι και ξεσπιτώνουν ένα κάρο κόσμο, αφού οι έρημοι οι άνθρωποι δεν έχουν να πληρώσουν.
Κάθεται τώρα ο τσιφούτης και ξαναμετράει. Τι πήρε; Λίγα λεφτά και μπόλικα χαμόσπιτα. Ούτε καν τα χρήματα που έδωσε στον χοντρό μπακάλη δεν έπιασε, τραβάει τις αραιές τρίχες που του έχουν απομείνει ο τσιφούτης. «Πως την πάτησα με τον κανάγια! Που, ακόμα και σκλάβους να τους πουλήσω όσους είναι εδώ μέσα στο μπλοκάκι, τα λεφτά μου δεν θα τα βγάλω!».
Από την άλλη πλευρά ο μπακάλης έχει πέσει στα μαύρα πανιά. Γιατί όσα του έδωσε ο τσιφούτης δε φτάνουν ούτε για «ζήτω» - έχει ξανοιχτεί πολύ, έχει τιγκάρει τις αποθήκες σε εμπόρευμα, χρωστάει στους προμηθευτές και ο κόσμος δεν περνάει να ψωνίσει ούτε λουμίνια για το καντήλι. Πώς να περάσουν; Αφού δεν τους έχει μείνει ούτε κεραμίδι να βάλουν πάνω από το χάλι τους, να μην τους βλέπουν τα σύννεφα και τους φτύνουν καταιγιστικά, που λέει ο λόγος. Αρχίζει λοιπόν τις απολύσεις ο μπακάλης - την πληρώνουν οι μπακαλόγατοι και το παράρτημα ειδών μπακαλικής, μπας και σωθεί η επιχείρηση.
Έχουμε τώρα έναν τσιφούτη στα πρόθυρα αυτοκτονίας, έναν μπακάλη στα πρόθυρα εμφράγματος και τους μεροκαματιάρηδες δυο-τρία χιλιόμετρα βαθύτερα από τα πρόθυρα, στα υστερόθυρα, Καθαρτηρίου και Κολάσεως γωνία, για την ακρίβεια. «Το νου σας τυριά, θα σας φαν΄ οι βλάχοι!» που λέει κι ο φιλόσοφος.
Επειδή όμως τέτοια πράγματα δεν πρέπει να συμβαίνουν σε μια ευυπόληπτη κοινωνία, παρεμβαίνει το κράτος, να βάλει τάξη. Γιατί άνευ τσιφούτη δεν κινείται το χρήμα, άνευ μπακάλη δεν εισάγονται φουά γκρα και άνευ μεροκαματιάρηδων δεν εισπράττονται φόροι για να αγοραστεί το φουά γκρα - με νιώθεις;
Ερώτηση: τι πρέπει να κάνει το κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τι μέτρα πρέπει να πάρει; Απαντήστε και εισπράττετε την βάσην ας πούμε, με ολίγη από μπούτι εισπράττετε και το δίπλωμα οικονομολόγου να το ΄χετε, να πορεύεστε στους χαλεπούς καιρούς.
Απαντήσεις που δώθηκαν από τυχάρπαστους φωστήρες της μπακαλικής:
1. Μειώνει τους φόρους το κράτος, οπότε περισσεύουν χρήματα στους φτωχομπινέδες και ξεχρεώνουν το μπακάλη και τον τσιφούτη. Σχόλιο: Αγαπητό μου παιδί, μάλλον διαβάζεις πολλές ιστορίες του Έκτορος Μαλό και της Μυρτώς Κοντοβά -δεν εξηγείται αλλιώς τόση απλοϊκότης! Και τι είναι ρε το κράτος που θα μειώσει τους φόρους; Σύλλογος προστασίας αναξιοπαθούντων μισθωτών; Πως θα ζήσει το κράτος; Εδώ αυτά που παίρνει και δεν του φτάνουν -εσύ προτείνεις μείωση; Άσε που, αν περισσέψουν λεφτά στους φτωχοί, σιγά μην πάνε να ξεχρεώσουν! Θα αγοράσουν ένα κάρο μαλακίες και θα βρεθούν ακόμα πιο χρεωμένοι -έτσι όπως ακριβώς κάνουν τα τελευταία χρόνια! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη με τον κηδεμόνα σου αγαπητό μου παιδί.
2. Ξεχρεώνει το κράτος τα χρωστούμενα από την τσέπη του και τα κρατάει λίγα-λίγα από τα μισθά των φτωχώνε. Σχόλιο: Από τον προηγούμενο αντέγραψες και άλλαξες λίγο το συμπέρασμα για να μη σε πάρουν είδηση; Ρε πανίβλακα, αφού και το κράτος από τον τσιφούτη δανείζεται, πού θα βρει λεφτά να τον ξεχρεώσει; Ξαναπέρνα τον Σεπτέμβρη χωρίς τον κηδεμόνα σου, έτσι κι αλλιώς θα ξανακοπείς λόγω αντιγραφής.
3. Αφήνει το κράτος τον τσιφούτη και τον χοντρό να ψοφήσουν επειδή κάνανε μαλακίες και ανοίγει ένα δικό του μπακάλικο μαζί με μια κρατική τσιφουτερί για να βολευτεί ο κοσμάκης. Σχόλιο: Κατ΄ αρχάς η γλώσσα που χρησιμοποιείς δεν ταιριάζει σε επιστήμονα παύλα άνθρωπο. Κατά δεύτερον, αν ψοφήσει το κεφάλαιο ποιος θα χρηματοδοτεί τους βουλευτές να βουλεύονται και τους υπουργούς να υποεργάζονται; Κατά τρίτον, είσαι παλιοκομμούνι και η ιστορία σε έχει καταδικάσει στο πυρ το εξώτερον! Ξαναπέρνα το Σεπτέμβρη που θα έχει τελειώσει η τουριστική περίοδος και θα ξαναλειτουργήσουμε τηΜακρόνησος, να δούμε τι θα κάνουμε με σένα.
4. Αγοράζει το κράτος ένα ολοκαίνουργο τεφτέρι, λευκό σαν αθώα περιστερά και το δίνει στον χοντρό. Δίνει κι ένα στον τσιφούτη για να μη γκρινιάζει. Και τους λέει «μην ανησυχείτε, εγώ είμαι εδώ - γράψτε κατά βούληση, εγγυώμαι εγώ τα λεφτά σας». Σχόλιο: Να συλληφθεί πάραυτα ο γράψας την παραπάνω τούφα και να του απαγγελθούν επιτόπου κατηγορίες περιύβρισης αρχής, παρακώλυσης συγκοινωνιών, σύστασης συμμορίας καθώς και κατανάλωσης ψυχότροπων ουσιών εν ώρα μαθήματος.
Σύμφωνοι;
Στο ξεκίνημα της παγκόσμιας κρίσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σύμπασα η ανθρωπότης προσκύνησε τον προφήτη Γκόρντον Μπράουν που είχε την έμπνευση να «δανείσει» χρήματα στις τράπεζες, βάζοντας πόδι στους διοικητικούς τους μηχανισμούς, προκειμένου να εκτονωθεί η κρίση. Αυτό έγινε στην Αγγλία και οι ηγέτες των υπόλοιπων χωρών έσπευσαν να κάνουν το ίδιο.
Σήμερα όλο και περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες μπερδεύονται στο άκουσμα του παραπάνω ονόματος. Η συνήθης αντίδραση είναι του στυλ «Μπράουν; Άι θινκ χι ιζ εν οβερεστιμέιτεντ πλέιερ -ΑΕΚ Αθενς σουντ νοτ ρινιού χις κόντρακτ! Παντελής Μπράουν ιζ φορ δε μπάζα άι τελ γιου». Κοντολογίς, όλο και περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν τη μαλακία του Γκόρντονα του Καφέ. Γιατί;
Διότι το πρόβλημα ήταν το πλεόνασμα παραγωγής που κυκλοφόρησε στην αγορά και η οικονομική αδυναμία των καταναλωτών να το απορροφήσουν. Πράγμα το οποίο οδήγησε στην κυκλοφορία πλασματικού χρήματος μέσω του υπερδανεισμού. Που με τη σειρά του οδήγησε σε κατάρρευση των αγορών εφόσον το πλασματικό χρήμα δεν μπορεί με τίποτα να γίνει πραγματικό. Όταν έρχεσαι εσύ και λες ότι θα ρίξεις ΚΙ ΑΛΛΟ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ, για να διορθώσεις την κατάσταση -είσαι, το λιγότερο, μαστουρωμένος! Για περισσότερες πληροφορίες ξαναδιάβασε την απάντηση νο.
Μάλιστα ο δικός μας οικονομικός κεφάλας δεν άντεξε και το έσκασε το παραμύθι σε συνέντευξη τύπου. «Δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια που θα δώσουμε για την στήριξη των τραπεζών, απλώς θα εγγυηθούμε την χρηματοπιστωτική επάρκεια για να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη», έτσι ακριβώς όπως στο λέω το είπε ο άνθρωπος! Μα φυσικά και δεν είναι πραγματικά τα κεφάλαια κύριέ Παραλογοσκούφη μου! Εσείς μέχρι χτες δανειζόσασταν από τις τράπεζες εκδίδοντας ομόλογα για να καλύψετε τους προϋπολογισμούς σας (το επιτρεπτό ετήσιο έλλειμμα στην Ε.Ε. είναι 3%, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε χρόνο τα κράτη-μέλη πρέπει να δανείζονται χρήματα για να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες τους) -τώρα πως βρεθήκατε να δανείζετε τις τράπεζες; Τσου ρε λάκηδες!
Ξεκαθαρίζω -η λύση που προωθείται από τις κυβερνήσεις των ανεπτυγμένων χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης μοιάζει με συνταγή αλμπάνη γιατρού για την αντιμετώπιση του καρκίνου. «Από πού να πάρω αυτά τα φάρμακα γιατρέ μου;» «Μα δεν χρειάζεται να πάρετε τα φάρμακα αγαπητέ! Αρκεί να φάτε το χαρτί της συνταγής και θα γίνετε σίγουρα καλά!»
Ξεκαθαρίζω - μέχρι να ρεφάρει η αγορά τη χασούρα της, μέχρι δηλαδή να αντιμετωπίσουν τη ζημιά από το πλασματικό χρήμα, θα περάσουν πολλές αναποτελεσματικές νύχτες του Αγίου Βαρθολομαίου ακόμα και μέρα-μεσημέρι. Άρχισαν ήδη να κλείνουν τα παραρτήματά τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες, θα ακολουθήσουν εταιρείες ειδών εικόνας-ήχου, κινηματογραφικά στούντιο, εταιρείες παροχής υπηρεσιών και ειδών ψυχαγωγίας και αναψυχής, τουριστικά καταλύματα. Με λίγα λόγια, η πολυτέλεια θα φάει πρώτη χώμα.
Ξεκαθαρίζω -άνθρωποι θα μείνουν στο δρόμο, προγράμματα ανεργίας θα αποτύχουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και η αγορά θα υπολειτουργεί χειροτερεύοντας συνεχώς την κατάσταση.
Ξεκαθαρίζω -αυτή τη φάση οι γραμματιζούμενοι τη λένε «ύφεση». Και κουβαλάει στασιμοπληθωρισμό (υψηλό πληθωρισμό που δεν πέφτει με τίποτα), συνεχώς αυξανόμενη ανεργία, μείωση των παραγωγικών διαδικασιών μέχρι τη στιγμή που.
Που;
Δεν θα αναλύσω το μαρξιστικό σενάριο, όπου το σύστημα καταρρέει μέσα στις αντιφάσεις του. Ξέρεις γιατί; Επειδή αυτό είναι το ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ σενάριο. Θα σου πω όμως για την άλλη προοπτική, αυτή που διδάσκονται οι οικονομολόγοι στο μάθημα της οικονομικής θεωρίας -όταν μελετάνε τα νεώτερα οικονομικά μοντέλα.
Για να ξεπεραστεί η ύφεση, έχει αποδειχτεί από την ιστορική εμπειρία ότι θα πρέπει να επέλθει ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΕΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ. Μόνο έτσι θα μειωθεί το αγοραστικό κοινό παράλληλα με τη (σε μεγαλύτερο βαθμό) μείωση της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών και μόνο με αυτόν τον τρόπο θα οδηγηθούμε σε αύξηση της αγοραστικής ικανότητας και, ακολούθως, αύξηση των τιμών. Μαγικό, έτσι;
Τι σημαίνει όμως «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών»; Παραγωγικοί μηχανισμοί είναι οι εργαζόμενοι και τα μέσα παραγωγής (μηχανήματα, κτίρια κ.λ.π.) -να το ξεκαθαρίσω αυτό. Και πως καταστρέφονται; Πανεύκολα! Οι άνθρωποι-εργαζόμενοι σκοτώνονται μαζικά σε πεδία μαχών, τα εργοστάσια βομβαρδίζονται, οι οδικές αρτηρίες μεταφοράς εμπορευμάτων ανατινάζονται, η αεροπορία και το ναυτικό χρησιμοποιούνται για τη διεξαγωγή εχθροπραξιών . Χρειάζεται να σου πω κι άλλα για να καταλάβεις ότι η «καταστροφή μέρους των παραγωγικών μηχανισμών» συνεπάγεται πόλεμο; Παγκόσμιο κατά
προτίμηση, να μην κάνουμε διπλές και τρίδιπλες δουλειές -να ξεμπερδεύουμε με τη μία.
Ο μπακάλης δεν θα πάει στον πόλεμο γιατί έχει πλατυποδία, ο γερο-τσιφούτης επίσης δεν θα πάει, λόγω ηλικίας. Αλλά θα είναι εδώ όταν εσύ δεν θα γυρίσεις για να συνεχίσουν τις δουλειές τους με καλύτερες συνθήκες και έχοντας σβήσει τις συνέπειες των βλακωδών ενεργειών τους. Ο Καφές Γκόρντον δεν θα πάει στον πόλεμο λόγω στραβισμού, ο Σαρκοζί δεν θα πάει επειδή είναι προστάτης οικογενείας, η Μέρκελ θα το παίξει γυναίκα και δεν θα καταταγεί, ο Αμερικάνος Πρόεδρος δεν θα πάει επίσης -επειδή εκεί η θητεία είναι προαιρετική. Θα μείνουν πίσω να περιμένουν εσένα, να τους διευκολύνεις ψοφώντας σε κάποιον βομβαρδισμένο κωλότοπο για χάρη της σημαίας.
Της δικής τους σημαίας -όχι της δικής σου, εσύ άλλωστε δεν έχεις. Επειδή και τη σημαία σου με υπερχρεωμένη πιστωτική την αγόρασες.
Κεντρική σελίδα 
Τελευταίες καταχωρήσεις 
